Η σεζόν 2011 Formula 1™ ήταν αξέχαστη για την Pirelli!

Το θρυλικό ελαστικά P Zero™ της Formula 1™ εφοδιάζει και πάλι τα μονοθέσια F1™ μετά από 20 χρόνια. Η Pirelli επιστρέφει επίσημα στη F1™ σαν ο μοναδικός νέος προμηθευτής του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος και για μία περίοδο τριών χρόνων, ξεκινώντας από το 2011.

Προχωρήσαμε σ’ αυτή την τριετή συμφωνία με δύο στόχους: να κάνουμε το θέαμα πιο συναρπαστικό σε έναν από τους δημοφιλέστερους θεσμούς του μηχανοκίνητου αθλητισμού σε όλο τον πλανήτη και να προάγουμε τις καριέρες νεαρών οδηγών προμηθεύοντας ελαστικά στα GP2 και GP3.

Η Formula 1™ μας έδωσε τη δυνατότητα να προβάλλουμε την προηγμένη τεχνολογία και υψηλή τεχνογνωσία που βρίσκονται στην καρδιά της εταιρίας μας. Το εργοστάσιο παραγωγής αγωνιστικών ελαστικών μας κοντά στην Κωνσταντινούπολη εφαρμόζει υπερσύχρονες τεχνικές αλλά, όπως πάντα, είναι οι άνθρωποι της Pirelli εκείνοι που κάνουν αυτή την εταιρία τόσο ξεχωριστή. Η Pirelli έχει ήδη παρουσία στο μηχανοκίνητο αθλητισμό πάνω από 100 χρόνια, ενώ είναι διάσημη σαν κατασκευαστής των πιο περιζήτητων ελαστικών υπερυψηλών επιδόσεων UHP σε όλο τον κόσμο.

Ο Georges Boillot, ο Γάλλος οδηγός, όπου στις 12 Ιουλίου 1913 κέρδισε στο Γαλλικό Grand Prix Αυτοκίνητων στο Circuit de Picardie (Amiens) με ένα 5.6 Peugeot. Τη δεύτερη θέση πήρε ο Jules Goux, οδηγώντας ένα Peugeot. Και οι δύο έτρεξαν με ελαστικά Pirelli. Η Pirelli προμήθευε με αγωνιστικά ελαστικά τους κατασκευαστές αυτοκινήτων για αρκετά χρόνια, αλλά η νίκη του Boillot ήταν η πρώτη σε διεθνές Grand Prix για την Pirelli, σε μία κατηγορία προ-Formula 1™.

Ο Διευθυντής Piero Pirelli δήλωσε ότι ήταν σίγουρος «πως όλοι οι υπάλληλοι της εταιρίας, και κυρίως οι διευθυντές και εργαζόμενοι στο Τμήμα 4 θα είναι περήφανοι όταν μάθουν για την πρώτη σημαντική νίκη μας στο εξωτερικό, που προσφέρει ελπίδα και υπόσχεση για νέα και μεγαλύτερα επιτεύγματα στο μέλλον».

Και οι επιτυχίες ήρθαν, ξεκινώντας το 1921 με μία νίκη στο ιταλικό Grand Prix (Brescia) και τον Jules Goux να οδηγεί Ballot 3L, και στη συνέχεια το γαλλικό Grand Prix (Strasburg) το 1922 με τον Felice Nazzaro στο τιμόνι ενός Fiat 804.

Το Σεπτέμβριο του 1922, η αγωνιστική πίστα της Monza εγκαινιάστηκε με το Grand Prix της Ιταλικής Λέσχης Αυτοκινήτου. Ο Pietro Bordino κέρδισε τον Felice Nazzaro ενώ και οι δύο οδήγησαν 6-κύλινδρα Fiat 804, ασφαλώς με ελαστικά Pirelli.

Ήταν η χρυσή εποχή της συνεργασίας Fiat-Pirelli, αλλά συνεργαστήκαμε και με άλλους κατασκευαστές όπως η ιστορική Itala και η Αμερικανική εταιρία Miller, συμμετέχοντας σε αγώνες που έμελλε να γίνουν από τους κλασικούς του μηχανοκίνητου αθλητισμού, όπως οι "Targa Florio" και "Mille Miglia".

Στις 17 Αυγούστου, 1924, η "Domenica del Corriere" αφιέρωσε το εξώφυλλό της σε ένα «θρίαμβο Ιταλικής κατασκευάστριας αυτοκινήτων": τη νίκη πήρε ο Giuseppe Campari, ένας Μιλανέζος οδηγός στην πίστα της Lyon (Γαλλία).

Στο σκίτσο του Beltrame, ο Campari εμφανίζεται στο τιμόνι μιας Alfa Romeo με αριθμό 10, με ελαστικά Pirelli που ήδη έκαναν χρήση της τεχνολογίας ‘cord’ στο σκελετό για βελτιωμένη γόμα και αξιοπιστία.

Ο συνδυασμός της ετικέτας Quadrifoglio και των κλασικών P2 και P Lunga ήταν η αρχή μιας σειράς αγωνιστικών θριάμβων που επρόκειτο να διαρκέσουν πάνω από τριάντα χρόνια. Οι Giuseppe Campari, Antonio Ascari, και Gastone Brilli Peri ήταν οι οδηγοί που έγραψαν ιστορία για τη συνεργασία Alfa Romeo-Pirelli στη δεκαετία του 1920, τρέχοντας σε πίστες της Γαλλίας, της Ιταλίας και του Βελγίου. Το 1925, ο Brilli Peri κέρδισε στο ιταλικό Grand Prix στη Monza και πήρε το πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Grand Prix.

Η Pirelli-Alfa Racing Team, υπό τη διεύθυνση της Ferrari Team, συνέχισε να σαρώνει με επιτυχίες κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, όχι μόνο στις πίστες, αλλά και σε κλασικούς αγώνες δρόμου.

Γεννιέται ο αγώνας Mille Miglia και το 1930, η Alfa 6C 1750 με οδηγό τον Campari καταφέρνει να ξεπεράσει την ιστορική κυριαρχία της Bugatti. Ξεκινώντας με Varzi, Nuvolari, Brivio, και Taruffi, το Pirelli Stella Bianca γίνεται ‘το ελαστικό της νίκης’.

Λόγω της δέσμευσης στους αγώνες του μηχανοκίνητου αθλητισμού, η δομή πέλματος του Stella Bianca ακολούθησε μια πορεία τρομερής εξέλιξης. Το 1932, ή ‘supersport’ έκδοση ήταν ήδη διαθέσιμη για αγωνιστικά αυτοκίνητα, και ακολούθησε το πέλμα ‘Pescara’ που σχεδιάστηκε για πίστα.

Το 1933 ο Giuseppe Campari οδήγησε ένα ακόμα μοντέλο με το οποίο η Pirelli έμελλε να γράψει μεγάλη ιστορία και κέρδισε στο Γαλλικό Grand Prix με τη Maserati 8C.
Προς τα τέλη της δεκαετίας του 1930, η κυριαρχία της Alfa 8C ήταν ακόμα εμφανής. Τα αυτοκίνητα του Quadrifoglio εφοδιασμένα με ελαστικά Pirelli κέρδισαν στον αγώνα αντοχής Mille Miglia το 1937 και πάλι το 1938.
Η Trident κέρδισε πάλι αυτή τη φορά στο Grand Prix Ν. Αφρικής με το Villoresi, το '39. Ο Villoresi θριάμβευσε πάλι στη Γαλλία το '46 και το '48, με τον Giuseppe Farina στο πλευρό του.

Το πρώτο εξώφυλλο του περιοδικού της Pirelli, το Νοέμβριο του 1948, απεικόνιζε τον Tazio Nuvolari. Στη δεκαετία του 1930, με τη βοήθεια κάποιου από τη Mantua, η Alfa Romeo και η Pirelli δημιούργησαν ένα σημαντικό κεφάλαιο στην ιστορία της Formula 1™ (που δεν ήταν καν γνωστή έτσι). "Κάθε εποχή έχει τους δικούς της θεούς και θρησκείες.

Μου φαίνεται ότι ο Nuvolari είναι ο θεός της ταχύτητας..." έγραφε ο Orio Vergani στο άρθρο του «Η Ζωή του Nuvolari», για το περιοδικό.

Και στο ίδιο τεύχος, Νοεμβρίου 1948, με το άρθρο ‘Η πίστα της Monza και τα προβλήματα ταχύτητας’, αφιερωμένο στην επαναλειτουργία της πίστας της Monza μετά τον πόλεμο, το περιοδικό της Pirelli  κάνει το πρώτο του βήμα στη θρυλική εποχή της αναδιοργάνωσης της βιομηχανίας αυτοκινήτου.

Δημιουργείται επισήμως ο θεσμός της Formula 1™, και το αυτοκίνητο που κερδίζει είναι η Alfa Rome 158 με ελαστικά Pirelli και πιλότο τον Jean-Pierre Wimille.

Η Alfa Romeo αποσύρθηκε από τους αγώνες το 1952, αφήνοντας ελεύθερο το πεδίο σε μία ανερχόμενη σταρ, τη Maserati. Με ελαστικά Pirelli, τα αυτοκίνητα της Trident σημείωσαν τις δικές τους επιτυχίες (με ς) τον Αργεντινό Juan Manuel Fangio: αυτός οδήγησε τη Maserati 250F στη νίκη, κερδίζοντας το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα το 1954 και1957.

Την τελευταία νίκη, την πέτυχε με ελαστικά που είχαν μείνει στην αποθήκη της Pirelli μετά την αποχώρηση της Μιλανέζικης εταιρίας από τους αγώνες.

Ένα νέο αστέρι άρχισε να λάμπει: η Ferrari. Ο ιδρυτής της, Enzo, είχε οδηγήσει για λογαριασμό της διάσημης Alfa-Pirelli team, και με ελαστικά Pirelli στη Ferrari 125, ο Alberto Ascari, έτρεξε και νίκησε το 1949.

Οι Ascari-Ferrari-Pirelli ήταν το νέο αδιαφιλονίκητο τρίο που το 1952 και 1953 σάρωσε τα πάντα. Στην εσωτερική πλευρά του οπισθόφυλλου του τεύχους Οκτωβρίου 1953 του περιοδικού της Pirelli, ο Παγκόσμιος Πρωταθλητής βαφτίζει το Pirelli Stelvio ως το νέο ‘ελαστικό της νίκης’.

Το Δεκέμβριο του 1956, μία ανακοίνωση σήμανε το τέλος μιας εποχής: «...μετά από μακρά και εντατική εμπλοκή στους αγώνες αυτοκινήτων και μοτοσικλετών, η Pirelli αποφάσισε να σταματήσει την παραγωγή αγωνιστικών ελαστικών».

Οι τεχνολογικές προσπάθειες μεταφέρθηκαν στο νέο επαναστατικό ελαστικό: το Cinturato.

Η Pirelli επέστρεψε στη Formula 1™ το 1981, με την Toleman-Hart TG 181 που υποστήριζε η Candy, και με οδηγούς τους Brian Henton και Derek Warwick.
Στην Pirelli, ο Piero Sierra ήταν Προϊοντικός Διευθυντής. "Μετά από πολλές επιτυχίες σε αγώνες αντοχής και ράλι δρόμου, η Formula 1™ μπορεί να θεωρηθεί μία φυσική εξέλιξη των νέων μας σχεδίων στο σπορ [...]"

Τα Pirelli P7 που τοποθετούνται στην Toleman F1™ είναι ελαστικά τύπου radial με ασύμμετρο προφίλ πέλματος. Δηλαδή ο εσωτερικός ώμος είναι πιο στρογγυλοποιημένος από τον εξωτερικό. Αυτή η λύση βελτιώνει τον έλεγχο του αυτοκινήτου και αυξάνει την πρόσφυση των ελαστικών στην άσφαλτο, λόγω της αντιστάθμισης του αρνητικού κάμπερ που απαιτούν τα radial αγωνιστικά.

Τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς, προστέθηκαν και άλλες ομάδες πέραν της Toleman: η Arrows-Beta με Riccardo Patrese και Siegfried Stohr (αργότερα Jacques Villeneuve), και στο Grand Prix της Monza, η Fittipaldi με Rosberg και Serra.

Η συνεργασία Toleman-Candy συνεχίστηκε τη σεζόν του 1982, με τα δύο αυτοκίνητα στα χέρια των Derek Warwick και Teo Fabi. Η συνεργασία με την Arrows-Beta συνεχίστηκε, με πιλότους τους Henton και Baldi. Προστέθηκαν και άλλες ομάδες: Osella (Jarier και Paletti), Fittipaldi (Serra), και March (Mass και Boesel).

Το Νοέμβριο του 1982, ανακοινώθηκε ότι, τη σεζόν του 1983, η Pirelli θα προμήθευε ελαστικά για τη Lotus JPS των De Angelis και Mansell, και την Toleman-Candy των Warwick και Giacomelli.

Κατά τη διάρκεια της σεζόν του 1984, η Pirelli συνέχιζε να προμηθεύει την ομάδα της Toleman.

Τώρα, το αγγλικό μονοθέσιο οδηγούσε ένας ‘άριστος οδηγός δοκιμών ο οποίος, παρά το νεαρό της ηλικίας του, προσφέρει ένα πλούτο χρήσιμων πληροφοριών για τη συμπεριφορά του οχήματος και των ελαστικών» σύμφωνα με τους τεχνικούς της Pirelli.

Αυτός ο πολύ νεαρός οδηγός δοκιμών ήταν ο Ayrton Senna.

Τον Οκτώβριο του 1984, ο Bernie Ecclestone ανακοίνωσε: "...συνήψαμε μία τριετή συμφωνία με την Pirelli, βάσει της οποίας η κατασκευάστρια ελαστικών θα συνεργαστεί με την Brabham-BMW πάνω πάνω στην εξέλιξη και παροχή (από τη σεζόν του 1985) ελαστικών της Formula 1™.

Παρακολουθούμε με ενδιαφέρον την πρόοδο της Pirelli όλη τη διάρκεια των σεζόν 1983 και 1984, και είμαστε σίγουροι ότι σε συνδυασμό με μία ανταγωνιστική ομάδα η Pirelli θα φέρει ανάλογα αποτελέσματα που έχει επιτύχει σε όλες τις άλλες αγωνιστικές κατηγορίες στις οποίες έχει λάβει μέρος."

Τη σεζόν του 1985 ο Piquet κέρδισε στο γαλλικό Grand Prix στο Le Castellet.

Η συνεργασία με την Toleman (που είχε γίνει Benetton) και το Fabi συνεχίστηκε, και προστέθηκαν η Ligier με τον De Cesaris και τον Laffite, και η Osella με τον Ghinzani.

Τη σεζόν του 1986 η συνεργασία συνεχίστηκε με τη Brabham (με τους De Angelis και Patrese στο τιμόνι), τη Benetton (Fabi και Berger), τη Ligier (Laffite και Arnoux), την Osella (Capelli), και τη Minardi (De Cesaris και Ghinzani). Ο Berger κέρδισε στο Grand Prix του Μεξικό.

Ωστόσο, στο τέλος της σεζόν του 1986, η Pirelli ανακοίνωσε την αποχώρησή της από τη Formula 1™.

Την αγωνιστική σεζόν του 1989 η Pirelli επέστρεψε στις πίστες της Formula 1™ με τις ομάδες: Brabham (Modena), Minardi (Martini), Dallara (De Cesaris), και Zakspeed.

Μετά από ένα χρόνο πειραματισμών, το 1990 ξεκίνησε τη συνεργασία με την Tyrrel και τον Alesi.

Benetton και Pirelli και πάλι μαζί. Ο Nelson Piquet ξανά με την Pirelli μετά από έξι χρόνια σχολίασε, «Η συμφωνία συνέχισε να ωριμάζει σε όλη τη διάρκεια της σεζόν.

Καθώς συνειδητοποιήσαμε τα πλεονεκτήματα που προσέφεραν τα ελαστικά Pirelli στα μονοθέσιά μας τα οποία διαφορετικά δεν θα μπορούσαν να είναι ανταγωνιστικά σε ορισμένες πίστες, εμείς οι οδηγοί και τεχνικοί διευθυντές της ομάδας της Benetton το σκεφθήκαμε σοβαρότερα».

Το 1991, επιπλέον της Benetton, που είχε τον Michael Schumacher ως δεύτερο οδηγό, η Pirelli ήταν επίσης προμηθευτής ελαστικών στις: Brabham, Scuderia Italia και Tyrrell.

Και στις 2 Ιουνίου, ο Piquet κέρδισε ένα ακόμα Grand Prix, αυτή τη φορά στον Καναδά. Ο Stefano Modena με Tyrrell-Honda, ήρθε δεύτερος.

Ο Dario Calzavara ήταν διευθυντής Αγωνιστικών Δραστηριοτήτων, «Αυτή η νέα επιτυχία επιβεβαιώνει ότι ήταν σωστή η επιλογή να λάβουμε μέρος σε αγώνες του μηχανοκίνητου αθλητισμού γιατί θα ωφελούσε πολύ την εξέλιξη των ελαστικών.

Η συστηματική ανταλλαγή τεχνογνωσίας μεταξύ των διαφόρων τμημάτων μας επιτρέπει να πειραματιζόμαστε με καινοτόμες λύσεις στις αγωνιστικές πίστες, κάτω από ακραίες συνθήκες, λύσεις οι οποίες μπορούν στη συνέχεια να μεταφέρονται στα προϊόντα μας μαζικής παραγωγής».